.png)
Mijn terugkeer
Niet als verhaal. Maar als belichaamde aanwezigheid.
Wat je hier leest is geen getuigenis om te overtuigen.
Geen levensverhaal om te verklaren.
Geen bewijs van hoe ver ik ben gekomen.
Het is de staat van waaruit ik leef en werk.
Ik weet hoe het voelt
om te functioneren zonder te bewonen.
Als kind leefde ik met een lichaam dat voortdurend alert was. Niet zichtbaar. Niet uitgesproken. Maar altijd aan.
Ik werd vroeg volwassen. Ik droeg veel. Ik ging door.
Van buiten leek ik open, warm en sterk. Van binnen ademde ik gespannen. Mijn lichaam was aanwezig, maar niet bewoond.
Mijn lichaam wist wat ik nog niet kon dragen.
Intimiteit voelde vlak. Grenzen waren vaag. Mijn adem bleef hoog.
Toen ik moeder werd, kon ik niet langer om mijn lichaam heen. Er kwam onrust. Boosheid. Een diepe eenzaamheid zonder verhaal.
Niet omdat er iets nieuws gebeurde, maar omdat mijn systeem niet langer kon zwijgen.
Praattherapie sloot niet aan op wat ik nodig had.
Niet omdat ik niets voelde. Maar omdat ik te veel voelde, zonder bedding. Mijn lichaam sprak luid, mijn systeem wist al lang wat waar was. Maar ik durfde niet te luisteren.
Niet omdat ik onbewust was. Maar omdat niemand me had laten voelen dat blijven veilig kon zijn.
Ik had geen uitleg nodig. Ik had aanwezigheid nodig.
Heling, zoals het zich hier ontvouwde.
Heling betekende niet dat ik kapot was en weer heel moest worden. Het betekende dat ik stopte met mezelf verlaten op het moment dat het spannend werd.
Mijn lichaam liet zien wat het al die jaren had gedragen. Niet als verhaal. Maar als sensatie. Als spanning. Als trilling. Als waarheid.
Seksueel misbruik uit mijn vroege jeugd werd voelbaar toen ik niet meer weg kon. Niet overweldigend. Niet dramatisch. Maar precies gedoseerd. In het tempo van mijn lijf.
Mijn terugkeer was geen herstel
maar een herinnering.
Ik hoefde niets te repareren. Ik hoefde mezelf niet opnieuw op te bouwen. Ik moest stoppen met mezelf verlaten. Ik ging zakken. Ademen. Voelen. Ruimte maken.
Soms zacht. Soms rauw. Altijd echt.
Nu
Ik leef in mijn lichaam. Mijn grenzen zijn voelbaar. Mijn adem is vrij. Mijn sensualiteit is van mij.
Intimiteit is bedding, geen harnas.
Ik draag geen geheim meer. Ik draag mezelf.
Wat mijn werk draagt.
Mijn werk komt niet alleen uit kennis. Het is gevoed door opleiding, ervaring en jaren van lichaamsgericht traumawerk, ademwerk en energetisch werk.
Maar het wordt gedragen door wat ik belichaam. Door afstemming. Door vertraging. Door blijven wanneer het spannend wordt.
Ik werk intuïtief, maar nooit zonder bedding. Niet vanuit protocollen, maar vanuit aanwezigheid.
Dit is waarom ik doe wat ik doe.
Niet omdat ik verder ben. Maar omdat ik weet hoe het voelt om jezelf te verliezen terwijl je denkt dat je goed bezig bent.
Ik bied geen oplossing. Ik bied geen route. Ik bied bedding voor vrouwen die bereid zijn te blijven
wanneer hun lichaam spreekt.